Δεν είναι ένα ακόμα σημείωμα για το πού πήγαμε, ποιες παραλίες ανακαλύψαμε ή πόσο γαλάζια ήταν τα νερά. Είναι μια σκέψη για το ποιοι γινόμαστε όταν, επιτέλους, πατάμε το «stop».
Περιμένουμε αυτό το μικρό παράθυρο του καλοκαιριού με μια σχεδόν σωματική λαχτάρα. Είναι όμως μόνο η θάλασσα, ο ήλιος και η άδεια από το γραφείο; Ή μήπως το μυαλό κι το σώμα προσδοκούν όλο τον χρόνο μια στιγμή που δεν θα χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα, να τρέξουμε να προλάβουμε κάποια προθεσμία, να είμαστε διαρκώς διαθέσιμοι για τους πάντες;
Εκεί, στην παύση, αλλάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Οι διακοπές έχουν μια παράξενη μαγεία: μας αναγκάζουν να συνυπάρξουμε πραγματικά. Καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι χωρίς να κοιτάμε το ρολόι, τρώμε αργά, περπατάμε χωρίς προορισμό, ακούμε χωρίς να βιαζόμαστε να απαντήσουμε.
Κάποιους ανθρώπους τους πλησιάζουμε ξανά από την αρχή. Και για κάποιους άλλους, καταλαβαίνουμε πως τους είχαμε ήδη χάσει μέσα στη βουή της καθημερινότητας.
Το σώμα, πάλι, έχει τη δική του μνήμη. Τις πρώτες μέρες μοιάζει να μην ξέρει καν πώς να ησυχάσει. Ξυπνάει την ίδια ώρα, ψάχνει πανικόβλητο τη λίστα με τις υποχρεώσεις, κουβαλάει ακόμα τη σφιγμένη πλάτη και τους ώμους του χειμώνα. Χρειάζεται μέρες για να εμπιστευτεί την ησυχία.
Για να καταλάβει ότι τώρα επιτρέπεται απλώς να υπάρχει.
Κι εδώ γεννιέται η ουσία: μήπως τελικά δεν έχουμε τόσο ανάγκη τις διακοπές επειδή κουραστήκαμε από τη δουλειά μας, αλλά επειδή εξαντληθήκαμε από τον τρόπο που ζούμε;
Ο Αύγουστος γίνεται η μεγάλη μας εξαίρεση. Ο μοναδικός μήνας που δίνουμε στον εαυτό μας την άδεια για πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα όλο τον χρόνο: λίγο περισσότερο ύπνο, ουσιαστική επαφή, λιγότερο πρόγραμμα, ένα μεσημέρι χωρίς κανέναν απολύτως σκοπό, μια βαθιά κουβέντα, ένα τραπέζι που κρατάει μέχρι αργά το βράδυ.
Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό στοίχημα να μην είναι το πώς θα μάθουμε να ξεκουραζόμαστε τον Αύγουστο. Το δύσκολο —και το ουσιαστικό— είναι να βρούμε έναν τρόπο να πάρουμε λίγο από αυτόν τον Αύγουστο μαζί μας, την ημέρα που θα επιστρέψουμε.