Να βγάλουμε καμιά φωτογραφία ή να το ζήσουμε;
Έχουμε μάθει να κρατάμε τα πάντα.
Το φαγητό πριν το δοκιμάσουμε.
Το ηλιοβασίλεμα πριν χαθεί.
Ένα τραγούδι από μια συναυλία.
Ένα ταξίδι.
Ένα φιλί.
Τα παιδιά μας που μεγαλώνουν.
Τους ανθρώπους μας όταν γελάνε.
«Περίμενε, να βγάλω μια φωτογραφία.»
Και κάπως έτσι, για λίγα δευτερόλεπτα, φεύγουμε από τη στιγμή για να μπορέσουμε να την αποτυπώσουμε.
Ξέρεις, δεν είναι απαραίτητα κακό.
Υπάρχουν φωτογραφίες που χρόνια μετά γίνονται μικροί θησαυροί.
Ένα πρόσωπο που είχες ξεχάσει πώς χαμογελούσε.
Ένα σπίτι που δεν υπάρχει πια.
Ένα καλοκαίρι που νόμιζες ότι θα κρατήσει για πάντα.
Μια εκδοχή του εαυτού σου που σχεδόν δεν θυμάσαι.
Τις κοιτάς και για μερικά δευτερόλεπτα επιστρέφεις εκεί.
Ίσως λοιπόν το θέμα δεν είναι να σταματήσουμε να βγάζουμε φωτογραφίες.
Ίσως είναι να θυμηθούμε να κοιτάμε και πριν πατήσουμε το κουμπί.
Γιατί τελευταία δεν φωτογραφίζουμε μόνο για να θυμόμαστε.
Φωτογραφίζουμε για να ανεβάσουμε.
Για να μοιραστούμε.
Για να δείξουμε ότι ήμασταν εκεί.
Και μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται:
Ήμασταν;
Ήμασταν πραγματικά εκεί;
Είδαμε το ηλιοβασίλεμα ή κοιτάζαμε αν χωράει σωστά στο κάδρο;
Ακούσαμε το τραγούδι ή προσπαθούσαμε να τραβήξουμε το ρεφρέν;
Κοιτάξαμε τον άνθρωπο απέναντί μας όταν γελούσε ή κοιτάξαμε την οθόνη για να δούμε αν βγήκε καλά;
Έχουμε χιλιάδες φωτογραφίες από τη ζωή μας.
Κι όμως, οι στιγμές που θυμόμαστε πιο έντονα πολλές φορές δεν έχουν ούτε μία.
Ένα βράδυ που κανείς δεν σκέφτηκε να βγάλει κινητό.
Μια κουβέντα που πήγε μέχρι το πρωί.
Ένα γέλιο που δεν πρόλαβες να καταγράψεις.
Μια αγκαλιά που ευτυχώς κανείς δεν σταμάτησε για να τη φωτογραφίσει.
Ίσως αυτές οι στιγμές να έχουν κάτι διαφορετικό.
Δεν υπάρχει απόδειξη ότι συνέβησαν.
Υπάρχει μόνο η ανάμνηση.
Και ίσως έχουμε ξεχάσει πόσο όμορφο είναι αυτό.
Να υπάρχει κάτι που δεν το είδε κανείς άλλος.
Κάτι που δεν ανέβηκε πουθενά.
Κάτι που δεν χρειάστηκε likes, reactions ή ένα ωραίο caption για να αποκτήσει αξία.
Μια στιγμή που ανήκει μόνο σε εκείνους που ήταν εκεί.
Δεν θέλω να σταματήσω να βγάζω φωτογραφίες.
Θέλω να έχω φωτογραφίες των ανθρώπων που αγαπάω.
Θέλω κάποτε να τις κοιτάζω και να θυμάμαι.
Απλώς δεν θέλω, κοιτάζοντάς τες, να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν τόσο απασχολημένος να αποτυπώσω τη στιγμή…
που ξέχασα να τη ζήσω.
Οπότε ναι.
Βγάλε τη φωτογραφία.
Και μετά άφησε το κινητό κάτω.
Κοίτα λίγο περισσότερο.
Άκου λίγο περισσότερο.
Μείνε λίγο περισσότερο.
Γιατί κάποιες από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας μπορεί τελικά να είναι λίγο θολές στη μνήμη.
Και να μην πειράζει καθόλου.
