Το πρωί που δεν πρόλαβαν
Κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς έγινε. Η πρώτη φορά που περίμεναν ο ένας τον άλλον μοιάζει σαν χθες, κι όμως έχουν περάσει χρόνια. Ο καιρός δεν ρωτάει κανέναν. Περνάει, και αφήνει πίσω του μόνο όσα προλάβαμε να νιώσουμε.
Το αύριο που περίμεναν τότε είναι πια το σήμερά τους. Δεν ήρθε με φανφάρες. Ήρθε σαν συνήθεια, σαν έναν καφέ που ξέρεις πώς τον πίνει ο άλλος.
Υπάρχει ένα πρωί που το ξέρουν απέξω. Ο ένας φεύγει πάντα πρώτος. Ο άλλος κοιμάται, σαν παιδί, και εκείνος στέκεται ένα λεπτό στην άκρη του κρεβατιού και τον κοιτάζει. Δεν τον ξυπνάει. Κλείνει την πόρτα σιγά, σαν να είναι η ησυχία το τελευταίο δώρο που του αφήνει.
Αυτό το «σιγά» συγκινεί περισσότερο από κάθε μεγάλη κουβέντα. Η αγάπη, όταν έχει περάσει καιρός, δεν φωνάζει. Κλείνει πόρτες απαλά. Σκεπάζει. Κοιτάζει κάποιον που κοιμάται και τον αφήνει να κοιμηθεί λίγο ακόμα.
Και ο άλλος, που κοιμάται, κρατάει κάτι. Ένα όνειρο που πήρε στα κλεφτά, για να έχει κάτι δικό του όσο λείπει ο άλλος. Κανείς δεν το λέει δυνατά, ότι τα ζευγάρια ανταλλάσσουν τέτοια μικρά κλεμμένα πράγματα και τα φυλάνε σαν θησαυρό.
Μετά έρχεται η ώρα που δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από δυο λόγια. Όχι υποσχέσεις, ούτε δηλώσεις. Δυο λόγια αληθινά, απ’ αυτά που λέγονταν παλιά χωρίς να τα σκεφτεί κανείς. Να αγαπηθούν ξανά από την αρχή, σιγά σιγά, χωρίς βιασύνη.
Κι εδώ καταλαβαίνεις κάτι που αργούμε όλοι να καταλάβουμε: αυτό που ζητάμε πάντα, το ζητάμε αργά. Το «πες μου» έρχεται όταν ο άλλος ετοιμάζεται να φύγει. Το «μείνε» το σκεφτόμαστε στο κατώφλι.
Δεν είναι τραγωδία. Είναι υπενθύμιση. Αύριο το πρωί, πριν φύγει εκείνος ή πριν φύγεις εσύ, πες τα δυο λόγια. Μην περιμένεις την ώρα που θα ξημερώνει και θα είναι αργά. Ο μόνος τρόπος να μην πάει χαμένο ένα πρωί είναι να το περάσεις αγκαλιά, ξυπνητός.
το τραγούδι αυτού του κειμένου
