Αν μπορούσες να επιστρέψεις σε μία μόνο μέρα, ποια θα ήταν;
Η πρώτη σκέψη είναι πάντα η μεγάλη στιγμή: ο γάμος, το ταξίδι, η νύχτα που όλα πήγαν ακριβώς όπως τα ονειρευόμασταν. Αν όμως σταθείς λίγο παραπάνω, η απάντηση αλλάζει.
Ίσως να θέλεις να γυρίσεις σε μια εντελώς συνηθισμένη Τρίτη. Σε ένα οικογενειακό τραπέζι που τότε δεν εκτιμούσες ιδιαίτερα. Σε ένα απόγευμα με έναν άνθρωπο που σήμερα δεν είναι πια δίπλα σου. Σε μια εποχή που ήθελες απλώς να περάσει γρήγορα.
— Κακές συνήθειες, Μίλτος ΠασχαλίδηςΠαράξενο, όταν το καλοσκεφτείς. Εκείνες οι μέρες δεν είχαν τίποτα το αξιομνημόνευτο. Δεν τις φωτογραφίσαμε, δεν τις γιορτάσαμε, δεν τις ξεχωρίσαμε από τις υπόλοιπες. Κάποιες στιγμές αποκτούν την πραγματική τους αξία μόνο όταν γίνουν ανάμνηση.
Θυμόμαστε τις λεπτομέρειες που τότε δεν προσέξαμε: τον θόρυβο της τηλεόρασης από το διπλανό δωμάτιο, τα πιρούνια στα πιάτα, ένα γέλιο που σκέπαζε το ραδιόφωνο. Τον τρόπο που κάποιος έλεγε το όνομά μας. Όσα τότε ήταν απλώς υπόβαθρο, σήμερα είναι ό,τι θα δίναμε για να ακούσουμε ξανά.
Και σχεδόν ποτέ δεν ξέρουμε πότε είναι η τελευταία φορά. Η τελευταία φορά που περπατήσαμε μαζί στον ίδιο δρόμο, που καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι, που μιλήσαμε στο τηλέφωνο χωρίς λόγο. Κανείς δεν μας το ανακοινώνει εκ των προτέρων.
Η ζωή σπάνια μας λέει ότι αυτή είναι μία από τις μέρες που θα θυμόμαστε.
Κι αν γυρίσουμε την ερώτηση προς το παρόν; Ποιες από τις μέρες που ζούμε σήμερα θα θέλαμε κάποτε να ξαναζήσουμε;
Ίσως κάποιες να συμβαίνουν ήδη. Ο καφές με τον φίλο που ξαναβλέπουμε μετά από καιρό, η κουβέντα μέσα στο αυτοκίνητο, το κυριακάτικο τραπέζι που μας κουράζει λίγο, η μουσική που παίζει στο βάθος όσο μαγειρεύουμε. Δεν χρειάζεται να τις κάνουμε σημαντικές. Αρκεί να τις προσέξουμε.
Τον χρόνο δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε. Μπορούμε όμως να είμαστε λίγο πιο παρόντες όσο περνάει. Να κοιτάξουμε τον άνθρωπο απέναντι και να σκεφτούμε ότι ίσως, σε μερικά χρόνια, αυτή να είναι η μέρα που θα θέλουμε να γυρίσουμε.
Ίσως η ευγνωμοσύνη να μη χρειάζεται να περιμένει την ανάμνηση.
το τραγούδι αυτού του κειμένου
