Ένα μέρος σαν carte postale
Υπάρχουν μέρη που τα έχουμε δει μόνο σε κάρτες.
Μια θάλασσα πολύ γαλάζια.
Ένα χωριό.
Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν μπορεί να είναι αληθινό.
Τις κολλάμε στο ψυγείο και λέμε «κάποτε».
Ξέρεις όμως τι παρατήρησα;
Όταν φαντάζομαι ότι πάω σε ένα τέτοιο μέρος, σπάνια το φαντάζομαι μόνος.
Υπάρχει πάντα κάποιος δίπλα μου.
Και δεν κοιτάμε το τοπίο. Κοιτάμε ο ένας τον άλλον και το τοπίο γίνεται φόντο.
Κάπως έτσι καταλαβαίνεις ότι σου λείπει κάποιος. Δεν σου λείπει μόνο εκείνος. Σου λείπει ο εαυτός σου όταν είναι μαζί του. Πιο αργός, πιο απλός, πιο αληθινός.
Δεν χρειάζεται καν να έχει καλό καιρό αυτό το ταξίδι.
Αν κάνει κρύο, θα πλησιάσουμε. Και θα πούμε ότι φταίει ο αέρας.
Αν κάνει ζέστη, θα κολυμπήσουμε με τα ρούχα. Και δεν θα μας νοιάζει ποιος μας είδε.
Γιατί τελικά ο καιρός δεν ήταν ποτέ το θέμα.
Το θέμα είναι ότι υπάρχει κάποιος με τον οποίο μπορείς να βραχείς και να γελάσεις.
Συχνά νομίζουμε ότι η αγάπη είναι μεγάλες δηλώσεις. Σχεδόν ποτέ δεν είναι.
Είναι «έλα να πάμε». Είναι «κράτα την τσάντα, έρχομαι». Είναι ένα μικρό σχέδιο για ένα μέρος που ίσως δεν θα επισκεφτούμε ποτέ.
Και το σχέδιο αυτό είναι ήδη η αγάπη.
Το ξέρεις. Το ήξερες πριν το πω.
Απλώς κάποιες φορές θέλουμε να ακούσουμε αυτό που ξέρουμε ήδη.
Οπότε αν υπάρχει κάποιος που σκέφτηκες καθώς διάβαζες, ίσως σήμερα να μην του πεις «σ’ αγαπώ».
Ίσως του πεις κάτι πιο μικρό, και πιο δύσκολο:
το τραγούδι αυτού του κειμένου
