Ποιον σκέφτηκες αυτές τις μέρες;

Κάποιες μέρες του χρόνου έχουν έναν περίεργο τρόπο να σε γυρίζουν πίσω.

Όχι απαραίτητα σε στιγμές.

Αλλά σε ανθρώπους.

Σε πρόσωπα που δεν βλέπεις πια τόσο συχνά.

Σε φωνές που έχεις καιρό να ακούσεις.

Σε παρουσίες που κάποτε ήταν δεδομένες… και τώρα είναι απλώς μια σκέψη.

Δεν ξέρεις ακριβώς γιατί εμφανίζονται.

Ίσως είναι η σιωπή.

Ίσως είναι οι μυρωδιές, τα τραπέζια, οι ίδιες διαδρομές.

Ίσως είναι ότι για λίγο, όλα κινούνται πιο αργά.

Και μέσα σε αυτή την παύση, κάτι βρίσκει χώρο να βγει στην επιφάνεια.

Ένας άνθρωπος.

Κάποιος που δεν πήρες ποτέ τηλέφωνο.

Κάποιος που κάποτε ήξερες ακριβώς πώς είναι… χωρίς να ρωτήσεις.

Κάποιος που έφυγε ή που απλώς απομακρύνθηκε.

Δεν σημαίνει ότι θέλεις να γυρίσεις πίσω.

Ούτε ότι κάτι έμεινε ανοιχτό.

Σημαίνει απλώς ότι υπήρξε.

Και αυτό… δεν χάνεται.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ανήκουν πια στο παρόν σου,

αλλά έχουν μια μόνιμη θέση μέσα σου.

Χωρίς ένταση.

Χωρίς δράμα.

Απλώς… υπάρχουν.

Και κάποιες μέρες, σαν κι αυτές,

τους θυμάσαι λίγο πιο καθαρά.

Ίσως γιατί έχεις χρόνο.

Ίσως γιατί έχεις ησυχία.

Ίσως γιατί, για μια στιγμή, κατεβάζεις άμυνες που ούτε ήξερες ότι κρατάς.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι απλό:

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος δίπλα σου για να τον κουβαλάς μέσα σου.

Ίσως να μην του στείλεις ποτέ μήνυμα.

Ίσως να μη μπορείς πλέον.

Ίσως να μην το πεις πουθενά.

Αλλά για μια στιγμή…

τον ένιωσες ξανά.

Και αυτό, με έναν περίεργο τρόπο,

ήταν αρκετό.