Πόσες θύελλες χωράει μια αγάπη;
Ψάχνουμε πάντα το μεγάλο γεγονός.
Την προδοσία, τον καβγά που δεν γύρισε πίσω, τη μέρα που ένας από τους δύο είπε «τελείωσε».
Γιατί μας βολεύει μια αιτία. Μας επιτρέπει να πούμε ότι ξέρουμε πότε και γιατί χάθηκε.
Όμως οι περισσότερες αγάπες δεν τελειώνουν έτσι.
Τελειώνουν από μικρές φωτιές.
Μια φράση που δεν ξεκαθαρίστηκε.
Μια σιωπή που αφήσαμε να κρατήσει δύο μέρες αντί για δύο λεπτά.
Ένα «δεν πειράζει» που πειράζε.
— Δε μας συγχωρώ, Ελένη Τσαλιγοπούλου
Η καθεμία μοιάζει αθώα όταν συμβαίνει. Δεν ανησυχούμε. Λέμε ότι θα περάσει, ότι θα το συζητήσουμε αργότερα, ότι δεν αξίζει να χαλάσουμε τη βραδιά.
Και κάπου εκεί μαζεύονται.
Μία, μετά δέκα, μετά τόσες που δεν μπορούμε πια να βρούμε από πού ξεκίνησε.
Η πληγή δεν κλείνει, γιατί κανείς δεν τη βλέπει ολόκληρη. Βλέπουμε μόνο το αγκάθι της στιγμής. Και όταν τελικά ψάχνουμε αφορμές, βρίσκουμε πάρα πολλές.
Δεν τελείωσε από μία φωτιά.
Τελείωσε από όλες εκείνες που αφήσαμε αναμμένες.
Το δύσκολο είναι ότι ο καθένας θυμάται διαφορετική.
Εγώ θυμάμαι τη μέρα που σώπασες.
Εσύ ίσως θυμάσαι εκείνη που δεν ρώτησα.
Και οι δύο έχουμε δίκιο, και αυτό δεν βοηθάει καθόλου.
Γι’ αυτό, όταν ξαναβλέπουμε εκείνον τον άνθρωπο μετά από χρόνια, δεν αναρωτιόμαστε ποια ήταν η μεγάλη στιγμή. Αναρωτιόμαστε πόσες φορές μπορούσαμε να σβήσουμε μια φωτιά και δεν το κάναμε.
Αυτό δεν είναι ενοχή. Είναι πληροφορία.
Γιατί αν οι αγάπες τελειώνουν από τα μικρά, μπορούν και να σώζονται από τα μικρά.
Από μια ερώτηση που γίνεται την ώρα που πρέπει.
Από ένα «τι εννοούσες;» αντί για σιωπή.
Από ένα «με πλήγωσε» που λέγεται την ίδια μέρα.
Δεν μπορούμε να σβήσουμε ό,τι έχει ήδη καεί.
Μπορούμε όμως να προσέχουμε τις επόμενες.
Και την επόμενη φορά που θα μυρίσει καπνός, να μη γυρίσουμε το κεφάλι.
το τραγούδι αυτού του κειμένου
