Ανάμεσα Σε Δύο Στίχους

Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή δεν εξηγείται εύκολα.
Δεν χωράει σε προτάσεις, ούτε σε λογική.
Μοιάζει περισσότερο με μουσική.

Άλλοτε ήσυχη, σχεδόν ανεπαίσθητη — σαν μια μελωδία που παίζει στο βάθος και δεν ξέρεις από πού έρχεται.
Κι άλλοτε έντονη, γεμάτη κορυφώσεις, σαν τραγούδι που σε βρίσκει ακριβώς εκεί που δεν το περιμένεις.

Υπάρχουν μέρες που νιώθεις ότι όλα έχουν ρυθμό.
Ότι κάθε τι που συμβαίνει “κουμπώνει”.
Και άλλες… που τίποτα δεν ταιριάζει.
Σαν να χάθηκε το μέτρο, σαν να ψάχνεις τον ήχο σου μέσα στον θόρυβο.

Ίσως αυτή την περίοδο να επαναλαμβάνεις το ίδιο ρεφρέν.
Μια σκέψη που επιστρέφει.
Μια επιθυμία που δεν έφυγε ποτέ.
Ένα “αν” που δεν ειπώθηκε.

Ίσως πάλι να βρίσκεσαι σε μια μετάβαση.
Εκεί που τελειώνει ένα κομμάτι, αλλά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το επόμενο.
Εκεί που υπάρχει σιωπή… αλλά δεν είναι κενή.
Είναι γεμάτη από όσα ετοιμάζονται να ειπωθούν.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά,
χωρίς να το καταλαβαίνεις πάντα,
γράφεται η δική σου ιστορία.

Όχι σε σελίδες.
Σε στιγμές.

Όχι με λέξεις.
Με αισθήσεις.

Αν η ζωή σου αυτή τη στιγμή ήταν τραγούδι… τι τίτλο θα είχε;

Μην το σκεφτείς πολύ.
Ο πρώτος τίτλος που σου ήρθε… κάτι λέει.

Κράτα τον για σένα.
Μην τον γράψεις πουθενά.

Απλά στάσου λίγο εκεί.

Σκέψου γιατί σου ήρθε αυτός.
Τι κουβαλάει.
Τι λέει χωρίς να το λες.

Γιατί πολλές φορές…
το τραγούδι που “διαλέγουμε” χωρίς να το καταλάβουμε,
είναι ήδη αυτό που ζούμε.

Σαν να μας έχει βρει πριν το καταλάβουμε εμείς.
Σαν να ξέρει κάτι που ακόμα δεν έχουμε πει.

Και ίσως, αν το ακούσεις λίγο πιο προσεκτικά,
να δεις ότι μέσα του υπάρχει ήδη η απάντηση.

Ή έστω… η αλήθεια της στιγμής.